czarne dziury

Przeszłość czarnej dziury w Drodze Mlecznej

Wszystko wskazuje na to, że istnieje obszar bliski supermasywnej czarnej dziurze w Naszej Galaktyce, który w ciągu kilku ostatnich stuleci co najmniej dwa razy rozjarzył się dwoma silnymi rozbłyskami. Naukowcy pracujący na danych z Orbitalnego Obserwatorium Rentgenowskiego Chandra uzyskali właśnie dowody na to, że zazwyczaj ciemny obszar w pobliżu tej czarnej dziury momentami stawał się o wiele jaśniejszy.

Ciężkie atomy w dżetach

W dżetach wypływających z czarnych dziur odkryto atomy żelaza i niklu. Do tej pory wiadomo było jedynie, że relatywistycznej plazmie są strumienie elektronów. Przy zderzeniu z materią te ciężkie atomy mogą generować promieniowanie gamma i neutrina.

Związek pomiędzy czarnymi dziurami a nowymi gwiazdami

Jaki jest związek między tempem formowania gwiazd a maksimum tempa akrecji masy na czarną dziurę w AGN-ach. Jedno trwa setki milionów lat, a drugie milion lat, ale jedno ma wiele wspólnego z drugim. Łączy je potrzeba olbrzymiej ilości gazu i pyłu.

ALMA zbadała tajemnice dżetów z gigantycznych czarnych dziur

Galaktyka aktywna NGC 1433
Dwa międzynarodowe zespoły badawcze astronomów wykorzystały moc Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) do zbadania dżetów z olbrzymich czarnych dziur w centrach galaktyk i do obserwacji w jaki sposób obiekty te wpływają na swoje otoczenie. Uzyskano najlepszy obraz gazu molekularnego wokół pobliskiej, spokojnej czarnej dziury, a także niespodziewany przebłysk podstawy potężnego dżetu w pobliżu odległej czarnej dziury.

Pomiar spinu czarnej dziury kluczem do zrozumienia ewolucji galaktyk

Astronomowie zaproponowali nową metodę pomiaru spinu supermasywnych czarnych dziur, dzięki której może uda się zrozumieć jaki jest ich wpływ na rozwój galaktyki macierzystej.

Najsilniejsze pole magnetyczne we Wszechświecie

niestabilnosc
Symulacje numeryczne przeprowadzone przez naukowców z Instytutu Alberta Einsteina (Albert Einstein Institute, AEI) po raz pierwszy pokazały pojawienie się niestabilności wewnątrz gwiazdy neutronowej, w wyniku której pojawia się bardzo silne pole magnetyczne. Możliwe, że pole to jest kluczowym składnikiem procesu odpowiedzialnego za generację dużej ilości promieniowania podczas jednego z najjaśniejszych wychuchów obserwowanych we Wszechświecie.

Wpływ kwazara na ewolucję galaktyki macierzystej

Grupa astrofizyków pod kierunkiem badaczy z uniwersytetu Dartmouth zbadała jaki wpływ mają kwazary oraz ich czarne dziury na swoje galaktyki macierzyste. Naukowcy opisali moc promieniowania kwazara, które sięga aż do granic swojej galaktyki. Promieniowanie pochodzące z kwazarów i ich czarnych dziur wzbudza cząsteczki gazu w galaktyce. Proces ten kończy się wraz z “krawędzią” galaktyki, gdzie znacznie zmniejsza się ilość gazu.

Obłok rozrywany przez czarną dziurę

Obłok rozrywany przez supermasywną czarną dziurę w centrum Drogi Mlecznej
Nowe obserwacje z należącego do ESO Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) po raz pierwszy pokazują obłok gazu rozrywany przez supermasywną czarną dziurę w centrum galaktyki. Obłok jest obecnie rozciągnięty w tak dużym stopniu, że jego czoło przeszło przez najbliższy punkt i oddala się od czarnej dziury z prędkością ponad 10 milionów km/h, podczas gdy ogon nadal spada na czarną dziurę.

Teleskop Chandra odkrył żyłę złota czarnych dziur w sąsiedniej galaktyce

W oparciu o obserwacje Rentgenowskiego Kosmicznego Teleskopu Chandra należącego do NASA, astronomowie odkryli w galaktyce Andromedy (M31) bardzo dużą ilość czarnych dziur. Obserwacje prowadzone były na przestrzeni 13 lat i łącznie było ich ponad 150. Dzięki nim udało się wskazać aż 26 kandydatów na czarne dziury. To największa do tej pory liczba takich obiektów znalezionych poza naszą Galaktyką. Wielu uważa galaktykę Andromedy za siostrę Drogi Mlecznej, a ostatnie badania pokazały, że obie galaktyki najprawdopodobniej zderzą się za kilka miliardów lat.

Rozwiązanie zagadki tajemniczego promieniowania z okolic czarnych dziur

W swych najnowszych badaniach astrofizycy z John's Hopkins University, NASA, i Rochester Institute of Technology dowodzą, że rozrzut pomiędzy teorią a obserwacjami dotyczącymi czarnych dziur może być wyjaśniony procesem opadania gazu po torze spiralnym. To prowadzi do silnej emisji promieniowania X.

Pyłowa niespodzianka wokół gigantycznej czarnej dziury

Artystyczna wizja otoczenia supermasywnej czarnej dziury w galaktyce aktywnej NGC 3783
Należący do ESO interferometr Bardzo Dużego Teleskopu (VLTI) zebrał najdokładniejsze jak dotąd obserwacje pyłu wokół olbrzymiej czarnej dziury w centrum galaktyki aktywnej. Zamiast, jak przypuszczano, pyłu rozmieszczonego w torusie o kształcie ciastka, astronomowie odkryli, że większość pyłu znajduje się ponad i poniżej torusa. Uzyskane obserwacje pokazują, że pył jest odsuwany od czarnej dziury jako chłodny wiatr – zaskakujące odkrycie, które stawia wyzwanie obecnym teoriom i wskazuje w jaki sposób supermasywne czarne dziury ewoluują i oddziałują ze swoim otoczeniem.

Tajemnicza struktura wokół czarnej dziury

W styczniu 2011 roku satelita Swift uchwycił słaby błysk promieniowania rentgenowskiego, które okazało się pochodzić z najbardziej niezwykłego, podwójnego

10 najważniejszych astrofizycznych wydarzeń 2012 roku

Astronomowie odkryli małe galaktyki, w których tworzą się nowe gwiazdy, najbardziej jak dotychczas zaawansowany technologicznie łazik wylądował na Marsie, a fizycy znaleźli najprawdopodobniej cząstkę, której szukano przez ponad 40 lat.

Przepis na czarną dziurę

Mamy obecnie czas gotowania świątecznych potraw - nierzadko na podstawie sprawdzonych, domowych przepisów. Tymczasem astronomowie zadają sobie inne pytanie - jaki jest najlepszy przepis na czarną dziurę ? Czy inaczej: jaki jest optymalny zestaw składników budujących gwiazdy, by w danym regionie galaktyki utworzyło jak się najwięcej czarnych dziur ?

Echa z przeszłości o rozmiarach galaktyk

Galaktyka J224024.1−092748
Nowa klasa galaktyk została zidentyfikowana dzięki obserwacjom Bardzo Dużego Teleskopu (VLT, należącego do ESO) , teleskopu Gemini South oraz Teleskopu Kanadyjsko-Francusko-Hawajskiego (CFHT). Nazwane obrazowo „galaktykami zielonej fasoli”, z powodu swojego nietypowego wyglądu, galaktyki te świecą w intensywnym świetle emitowanym z okolic potężnych czarnych dziur i należą do najrzadszych obiektów we Wszechświecie.

Strony

Subscribe to RSS - czarne dziury