galaktyki

Zaobserwowano odległą galaktykę znajdującą się w trakcie posiłku

Artystyczna wizja galaktyki akreującej materię z otoczenia
Astronomowie korzystający z należącego do ESO Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) zaobserwowali odległą galaktykę łakomie pożerającą znajdujący się w pobliżu gaz. Można zauważyć, że gaz porusza się w stronę galaktyki, tworząc strumień, który zarówno napędza powstawanie gwiazd, jak i zwiększa rotację galaktyki. Jest to najlepszy bezpośredni dowód obserwacyjny popierający teorię, że galaktyki przyciągają i pochłaniają otaczającą je materię, co prowadzi do wzrostu ich rozmiarów i tworzenia gwiazd. Wyniki ukażą się 5 lipca 2013 r. w czasopiśmie „Science”.
Znaczniki: 

Zaprezentowano film z mapą ruchów struktur w lokalnym Wszechświecie

Mapa galaktyk w promieniu 300 mln lat świetlnych
Pięcioosobowa grupa naukowców z USA, Francji i Izraela zaprezentowała film pokazujący ruchy galaktyk i struktur w lokalnym Wszechświecie wokół Drogi Mlecznej. Film został udostępniony w internecie.

Lokalne Ramię spiralne Naszej Galaktyki – większe niż kiedyś sądzono ?

Nowe badania astronomów dowodzą, że Ramię Lokalne Galaktyki, dotychczas uważane jedynie za niewielką odnogę – odgałęzienie jednego z jej ramion głównych – może w rzeczywistości stanowić istotną, dużą gałąź jednego z nich.

Mega galaktyka - brakujące ogniwo w historii Kosmosu

Dwie bardzo „głodne”, młode galaktyki, które zderzyły się 11 miliardów lat temu, szybko tworzą jedną, masywną galaktykę, około 10 razy większą od Drogi Mlecznej. Do takich wniosków doszedł zespół z Uniwersytetu Kalifornijskiego, posługując się obserwacjami zebranymi przez teleskopy z Obserwatorium Kecka na Hawajach oraz innymi instrumentami z niemal całego świata.

Nowy obraz galaktyki 4C+29.30

Galaktyka 4C+29.30
4C+29.30 to galaktyka, która posiada aktywne jądro (ang. Active Galactic Nuclei, AGN). Znajduje się w gwiazdozbiorze Raka i oddalona jest od Ziemi o około 850 milionów lat świetlnych.  Szacunkowa masa centralnej czarnej dziury jest 100 milionów razy większa niż masa Słońca.

Wielki, gorący obłok otacza zderzające się galaktyki

To właśnie impuls energetyczny z procesów formowania się gwiazd sprzed 200 milionów lat może odpowiadać za istnienie otoczki halo w NGC 6240. Naukowcy używający Orbitalnego Teleskopu Chandra dokładnie zbadali przeogromny obłok gorącego gazu, w którym znajdują się dwie wielkie, kolidujące galaktyki. Ten wielki obszar gazu zawiera łącznie tyle samo masy, co około 10 miliardów Słońc, i rozciąga się na niemal 300 000 lat świetlnych. Emituje promieniowanie o temperaturze ponad 7 milionów stopni Kelwina.

Burza formacji gwiazdowej może spowolnić rozwój galaktyki

Galaktyka w trakcie burzy formacji gwiazdowej
Astronomowie przy pomocy Kosmicznego Teleskopu Hubble’a pokazali, że burze formacji gwiazdowej mają znaczący wpływ na obszary daleko poza granicami galaktyki. Te energetyczne zdarzenia oddziałują na gaz znajdujący się w odległości ponad 20 razy większej niż widzialny rozmiar galaktyki. W efekcie prowadzi do to zmian w ścieżce  ewolucji samej galaktyki, a także rozkładu materii i energii we Wszechświecie.

Galaktyka podczas gwałtownej burzy formacji gwiazdowej

Mala czerwona kropka
Astronomowie odkryli galaktykę, która prawie ze stu procentową skutecznością przetwarza gaz w gwiazdy. Jest to bardzo rzadko spotykana faza ewolucji galaktyki, którą cechuje niesamowita gwałtowność i burzliwość.

Odkrycie potrójnego kwazara

Astronomowie znaleźli bardzo rzadki przypadek potrójnego kwazara. To układ trzech kwazarów połączonych siłami grawitacji, okrążających się nawzajem. Jest on prawdopodobnie wynikiem kolizji kilku galaktyk. To drugi taki przypadek w historii astronomii.

Ruchy gwiazd w zewnętrznym halo Drogi Mlecznej

Spoglądając w głąb ogromnego halo gwiazd, które otacza Drogę Mleczną, astronomowie odkryli dowody na możliwość istnienia tam pewnej warstwy gwiazd stanowiącej reliktem dawnego kanibalizmu uprawianego przez Naszą Galaktykę. Naukowcy wykorzystali w tym celu Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Pozwolił on po raz pierwszy precyzyjnie zmierzyć zachowanie się małej próbki gwiazd, położonych w dużej odległości od centrum galaktyki.

Galaktyki karłowate tworzą płaską strukturę wokół M 31

Zdjęcie galaktyki M 31 oraz pozycje jej galaktyk satelitarnych
Spora część galaktyk karłowatych otaczających Wielką Galaktykę w Andromedzie (M 31) okazuje się krążyć blisko jednej płaszczyzny, czyli tworzą spłaszczoną strukturę podobną do "dysku". O najnowszych wynikach badań projektu Pan-Andromeda Archaeological Survey (PAndAS) poinformowało czasopismo "Nature".

Przepis na czarną dziurę

Mamy obecnie czas gotowania świątecznych potraw - nierzadko na podstawie sprawdzonych, domowych przepisów. Tymczasem astronomowie zadają sobie inne pytanie - jaki jest najlepszy przepis na czarną dziurę ? Czy inaczej: jaki jest optymalny zestaw składników budujących gwiazdy, by w danym regionie galaktyki utworzyło jak się najwięcej czarnych dziur ?

Radiogalaktyki i radiogalaktyki „dziwne”

M51

Wszystkie znane astronomom radioźródła pozagalaktyczne (czyli takie, które nie leżą w naszej Galaktyce i nie są obiektami gwiazdowymi ani planetami) można podzielić na dwie klasy. Pierwsza z nich obejmuje zwykłe galaktyki, w których promieniowanie radiowe jest emitowane na skutek obecności relatywistycznych elektronów i pola magnetycznego. W takich przypadkach obserwowana emisja radiowa pochodzi z całej objętości galaktyki i pokrywa się z jej strukturą widzianą w zakresie optycznym, jako światło. Przykładem takiego obiektu jest nasza

Echa z przeszłości o rozmiarach galaktyk

Galaktyka J224024.1−092748
Nowa klasa galaktyk została zidentyfikowana dzięki obserwacjom Bardzo Dużego Teleskopu (VLT, należącego do ESO) , teleskopu Gemini South oraz Teleskopu Kanadyjsko-Francusko-Hawajskiego (CFHT). Nazwane obrazowo „galaktykami zielonej fasoli”, z powodu swojego nietypowego wyglądu, galaktyki te świecą w intensywnym świetle emitowanym z okolic potężnych czarnych dziur i należą do najrzadszych obiektów we Wszechświecie.

Najdalsza galaktyka w znanym Wszechświecie

Nowo odkryty kosmiczny cud przejął zaszczytny tytuł najdalszego znanego astronomom obiektu we Wszechświecie. Jest nim galaktyka oznaczona jako MACS0647-JD, znajdująca się około 13.3 miliardów lat świetlnych od nas. Wszechświat sam liczy sobie jedynie mniej więcej 13.7 miliardów lat, więc światło tej galaktyki musiało lecieć do nas - obserwatorów na Ziemi - przez prawie cały okres istnienia czasu i przestrzeni.

Strony

Subscribe to RSS - galaktyki