Obłoki Magellana

Dwa różne obłoki gazu w pobliskiej galaktyce

Teleskop VLT (Very Large Telescope) z Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) zdołał uchwycić ciekawy obszar formowania się gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana - jednej z niewielkich galaktyk okrążających Drogę Mleczną.

Swift ukazuje dokładne mapy pobliskich galaktyk w ultrafiolecie

Astronomowie z NASA i Uniwersytetu Stanowego w Pensylwanii wykorzystali satelitę Swift, by stworzyć najbardziej jak dotychczas szczegółowe przeglądy nieba na falach ultrafioletowych. Ich głównym celem były Wielki i Mały Obłok Magellana – najbliższe nam, duże galaktyki.

Astronomowie odkryli gorące halo Drogi Mlecznej

Nasza Galaktyka oraz pobliskie: Wielki i Mały Obłok Magellana wydają się być otoczone ogromną aureolą gorącego gazu, kilkaset razy gorętszą od powierzchni Słońca i równoważną masie do 60 miliardów Słońc. Obserwacje te sugerują, że w przypadku innych galaktyk możemy mieć do czynienia z podobnym zjawiskiem. Odkrycie to została zgłoszone przez zespół badawczy analizujący dane z obserwatorium rentgenowskiego Chandra.


Kilka słów o licie

SMC

Kikla dni temu opublikowaliśmy w Orionie informacje o artykule w Nature dotyczącym występowania litu – rzadkiego pierwiastka, który niejednemu astronomowi spędza sen z powiek.

Lit we wczesnym Wszechświecie

Droga Mleczna ma brata bliźniaka

Blizniak Drogi Mlecznej

Wyniki badań przedstawione 23-go sierpnia podczas Międzynarodowej Unii Astronomicznej wskazują na odkrycie pierwszej grupy galaktyk bardzo podobnej do naszej Galaktyki i jej sąsiadów.

Odłamek gwiazdy w pozostałości po wybuchu supernowej

Ten piękny obraz powstały w wyniku złożenia kilku zdjęć przedstawia N49, pozostałość po wybuchu supernowej w Wielkim Obłoku Magellana. Nowe, długie obserwacje pochodzące Rentgenowskiego Obserwatorium NASA Chandra, oznaczone niebieskim kolorem, ukazują obiekt w kształcie pocisku wyrzucony poza obszar pozostałości po wybuchu gwiazdy.

Pozostałości po supernowych

W Wielkim Obłoku Magellana znajdują się, przedstawione na fotografii, pozostałości po wybuchach czterech supernowych. Obrazy uzyskane za pomocą satelity rentgenowskiego Chandra przedstawiają ekspandujący, rozgrzany do wielu milionów stopni gaz.Przybliżony wiek tych pozostałości to 600 lat (górna, lewa), 1500 lat (górna, prawa), 10000 lat (dolna, prawa) i 13000 lat (dolna, lewa). Widma pochodzące z satelity dostarczają wielu cennych informacji i danych dotyczących fizyki eksplozji gwiazd. Z przedstawionych na zdjęciu, trzy najmłodsze pozostałości ujawniają koncentrację pierwiastków charakterystycznych dla wybuchów typu Ia. Do takiej eksplozji dochodzi, gdy materia opadająca z gwiazdy-towarzysza na białego karła powoduje zachwianie jego stanu równowagi. Pozostałość SN 0453-68.5 (dolna, lewa) powstała jako efekt wybuchu typu II. Wydarzenie to ma miejsce gdy zapas paliwa jądrowego ulega wyczerpaniu, gwiezdne jądra zapada się i tworzy gwiazdę neutronową, a zewntęrzne warstwy rozpraszają się w przestrzeni kosmicznej. Szybko wirująca gwiazda neutronowa wyrzuca namagnesowany strumień wysokoenergetycznych cząstek – na zdjęciu widoczny w postaci wydłużonych, jasnych, biało-niebieskich plamek w centrum.
Subscribe to RSS - Obłoki Magellana