supernowe

Gwiezdne partnerstwo, które zakończy się katastrofą

Astronomowie wykorzystali instrumenty ESO oraz teleskopy na Wyspach Kanaryjskich do zidentyfikowania dwóch zaskakująco masywnych gwiazd w sercu mgławicy planetarnej Henize 2-428. Ponieważ obie gwiazdy okrążają się nawzajem, prawdopodobnie z upływem czasu będą zacieśniać orbitę, a gdy za 700 milionów lat zderzą się, będą zawierać wystarczająco dużo materii, aby wybuchnąć w gigantycznej eksplozji supernowej. Wyniki badań opublikowano 9 lutego 2015 r. w internetowym wydaniu czasopisma „Nature”.

Odkrycie pierwszych międzygwiazdowych cząstek

Siedem rzadkich, mikroskopijnych cząstek pyłu międzygwiazdowego datowanego na same początki Układu Słonecznego znalazło się wśród próbek zebranych przez naukowców, którzy badali ładunek przywieziony na Ziemię w roku 2006 przez sondę kosmiczną NASA - Stardust. W przypadku potwierdzenia tego doniesienia cząstki te będą pierwszymi próbkami współczesnego pyłu międzygwiazdowego.

Co spowodowało wybuch supernowej SN 2014J?

M82
Studenci na zajęciach zaobserwowali wybuch supernowej - zwykłe obserwacje, a tu taki fart! Po 21 stycznia teleskopy na całym świecie obserwowały ten obszar w galaktyce M82. Co było przyczyną wybuchu? Dane z teleskopu Chandry sugerują dwa możliwe scenariusze.

Czy czarne dziury zapadają się tworząc białe dziury?

Pomimo swej nazwy czarne dziury nie są wcale pustkami. Większość z nich powstaje jako pozostałość po wybuchach supernowych, czyli gwiazd zapadających się pod wpływem grawitacji a następnie gwałtownie wybuchających. Przykładowo, gdy gwiazda o masie 10 mas Słońca ginie w wybuchu supernowej, jej masa może zostać ściśnięta w kulkę o średnicy dużego miasta. Powstałe pole grawitacyjne jest tak silne, że nawet światło nie może stamtąd uciec.

VLT wyjaśnił pyłową tajemnicę

Grupie astronomów udało się prześledzić powstawanie pyłu w czasie rzeczywistym – w następstwie wybuchu supernowej. Po raz pierwszy naukowcy pokazali, że fabryki kosmicznego pyłu tworzą ziarna w dwuetapowym procesie, rozpoczynającym się krótko po eksplozji i przebiegającym przez kolejne lata. Zespół wykorzystał należący do ESO teleskop VLT w północnym Chile, aby przeanalizować światło od supernowej SN2010jl gdy powoli słabł jej blask. Najnowsze wyniki zostały opublikowane 9 lipca 2014 r. w internetowej wersji czasopisma Nature.

Supernowe widoczne dzięki soczewkowaniu grawitacyjnemu

Supernowe widziane przez szkło powiększające to nowość. Trzy takie zaobserwowane supernowe to Tiberius, Didius i Caracalla.

NuStar zajrzał do wnętrza supernowej

Cas A
Mamy nową mapę pozostałości po supernowej Cas A. Rozkład żelaza powinien pokrywać się z rozkładem tytanu, a jedak tak nie jest. Czy to znaczy, że żelazo powstało wcześniej, niż doszło do wybuchu?

Supernowa w M 82 odkryta przez studentów

Studenci oraz pracownicy  z University College London (UCL), podczas zajęć z obserwacji w Obserwatorium Uniwersytetu Londyńskiego dostrzegli supernową, która jest jedną z najbliższych Ziemi odkrytych w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. O godzinie 19:20 GMT (czyli 20:20 czasu polskiego) w dniu 21 stycznia, grupa studentów Ben Cooke, Tony Brown, Matthew Wilde oraz Guy Pollack pod nadzorem dra Steve'a Fossey'a zauważyła wybuchająca gwiazdę w pobliskiej galaktyce M 82.

ALMA dostrzegła supernową fabrykę kurzu

Pozostałość po supernowej SN 1987A
Za pomocą Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) zaobserwowano po raz pierwszy pozostałości po niedawnej supernowej, pełne świeżo utworzonego pyłu. Jeżeli odpowiednio dużo tego pyłu przemieści się do przestrzeni międzygwiazdowej, może to stanowić wytłumaczenie sposobu w jaki wiele galaktyk uzyskało swój pyłowy, mroczny wygląd.
Znaczniki: 

Świeca standardowa i niespotykany rozkład materii

NGC 1365
W zeszłym roku, podczas obserwacji eksplozji supernowej, która miała miejsce w sąsiedniej galaktyce, naukowcy z Australian National University (ANU) zebrali największy do tej pory zestaw danych na temat jednej z najlepszych ‘świec standardowych’, która pomaga w określaniu odległości we Wszechświecie.

Nowe Supernowe

Bialy karzel i gwiazda towarzysząca
Wybuchy gwiazd supernowych to jedne z najbardziej spektakularnych zjawisk występujących we Wszechświecie. Podczas wybuchu do ośrodka międzygwiazdowego uwalniana jest olbrzymia porcja energii, a pozostałości po wybuchu obserwowane są przez kilkadziesiąt tysięcy lat po eksplozji w szerokim zakresie widma elektromagnetycznego.

Niebieski wir w rzece

Zdjęcie galaktyki spiralnej NGC 1187 wykonane za pomocą VLT
Nowe zdjęcie, uzyskane za pomocą Bardzo Dużego Teleskopu (VLT), pokazuje galaktykę NGC 1187. Ta robiąca wrażenie spirala znajduje się około 60 milionów lat świetlnych od nas i widoczna jest w konstelacji Erydanu. W ciągu ostatnich trzydziestu lat w NGC 1187 nastąpiły dwa wybuchy supernowych, najnowsza w 2007 roku. Zaprezentowana fotografia jest najbardziej szczegółowym zdjęciem galaktyki uzyskanym do tej pory.

Od płomyczka do wybuchu supernowej

Grupa badaczy, która zaczęła od analizy zachowania się niewielkich płomieni w laboratorium, zyskała kilka wskazówek dotyczących gigantycznych sił napędzających wybuch supernowych typu Ia. Tego rodzaju gwiezdne eksplozje są ważnym narzędziem w pomiarach astronomicznych, dlatego też zrozumienie procesów w nich zachodzących pomoże m. in. odpowiedzieć na fundamentalne pytania dotyczące ewolucji Wszechświata.

"Bomby zegarowe" w Drodze Mlecznej

Nowe badania astronomiczne wskazują, że zwalnianie rotacji starych gwiazd może prowadzić do eksplozji takich, jak w przypadku supernowych typu Ia.

Odłamek gwiazdy w pozostałości po wybuchu supernowej

Ten piękny obraz powstały w wyniku złożenia kilku zdjęć przedstawia N49, pozostałość po wybuchu supernowej w Wielkim Obłoku Magellana. Nowe, długie obserwacje pochodzące Rentgenowskiego Obserwatorium NASA Chandra, oznaczone niebieskim kolorem, ukazują obiekt w kształcie pocisku wyrzucony poza obszar pozostałości po wybuchu gwiazdy.

Strony

Subscribe to RSS - supernowe