VLT

Kryzys w produkcji gwiazd

tempo produkcji gwiazd

Powszechnie przyjęty model ewolucji Wszechświata przewiduje, że gwiazdy zaczęły się formować około 13,4 miliarda lat temu czyli 300 tysięcy lat po Wielkim Wybuchu. Uważa się, że wiele z tych gwiazd były ogromnych rozmiarów w porównaniu do dzisiejszych standardów. Ich masa przekraczała nawet 100 mas Słońca. Takie potwory starzeją się bardzo szybko, zużywają paliwo i eksplodują jako supernowa zaledwie w ciągu około paru milionów lat. Gwiazdy o mniejszych masach żyją znacznie dłużej tj. kilka miliardów lat.

Zagubiona w kosmosie: czy dostrzeżono swobodną planetę?

Artystyczna wizja swobodnie poruszającej się planety CFBDSIR J214947.2-040308.9
Astronomowie korzystający z należącego do ESO Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) oraz z Teleskopu Kanadyjsko-Francusko-Hawajskiego zidentyfikowali obiekt, który z dużym prawdopodobieństwem jest planetą samotnie wędrującą przez kosmos bez gwiazdy. To najbardziej obiecującą jak dotąd kandydatka na swobodną planetę i najbliższy tego rodzaju obiekt względem Układu Słonecznego, w odległości około 100 lat świetlnych. Bliskość obiektu i brak jasnej gwiazdy w pobliżu, pozwoliły zespołowi szczegółowo zbadać jego atmosferę. Obiekt daje też astronomom wgląd w wygląd planet pozasłonecznych, które przyszłe generacje instrumentów będą fotografować w pobliżu gwiazd innych niż Słońce.

Kosmiczne strugi wyjaśnione

Mgławica planetarna Fleming 1 sfotografowana przez Bardzo Duży Teleskop (VLT)
Astronomowie korzystający z należącego do ESO Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) odkryli parę gwiazd okrążających się nawzajem w centrum jednego z najlepszych przykładów mgławicy planetarnej. Nowe wyniki potwierdzają długo dyskutowaną teorię o tym co kontroluje spektakularny i symetryczny wygląd materii wyrzucanej w przestrzeń kosmiczną. Rezultaty badań zostaną opublikowane w "Science" w numerze z 9 listopada 2012 roku.

Lit we wczesnym Wszechświecie

Very Large Telescopes
Czy w Wielkim Wybuchu powstało mniej litu niż przewiduje Model Standardowy? Obserwacje Małego Obłoku Magellana właśnie na to wskazują.

Wybierz co ma obserwować VLT i “wytweetuj” swój wyjazd do VLT!

Dwa konkursy na 50. rocznicę ESO
ESO buduje i eksploatuje jedne z najbardziej zaawansowanych teleskopów na Ziemi, w tym Bardzo Duży Teleskop (VLT) w Obserwatorium Paranal. Te olbrzymie instrumenty dokonały wielu fascynujących odkryć na temat Wszechświata. Teraz, po raz pierwszy w historii, to Ty możesz zdecydować co ma obserwować VLT, a nawet masz szanse wygrać wycieczkę do Chile na zapierającą dech w piersiach pustynię Atakama, aby osobiście pomóc w przeprowadzeniu obserwacji.
Znaczniki: 

Niebieski wir w rzece

Zdjęcie galaktyki spiralnej NGC 1187 wykonane za pomocą VLT
Nowe zdjęcie, uzyskane za pomocą Bardzo Dużego Teleskopu (VLT), pokazuje galaktykę NGC 1187. Ta robiąca wrażenie spirala znajduje się około 60 milionów lat świetlnych od nas i widoczna jest w konstelacji Erydanu. W ciągu ostatnich trzydziestu lat w NGC 1187 nastąpiły dwa wybuchy supernowych, najnowsza w 2007 roku. Zaprezentowana fotografia jest najbardziej szczegółowym zdjęciem galaktyki uzyskanym do tej pory.

Najjaśniejsze gwiazdy nie żyją samotnie

Gorące i jasne gwiazdy typu O w obszarach gwiazdotwórczych
Nowe badania za pomocą Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) pokazały, że większość bardzo jasnych, masywnych gwiazd, które napędzają ewolucję galaktyk, nie żyje samotnie. Prawie trzy czwarte tego rodzaju gwiazd okazuje się mieć bliskiego towarzysza gwiazdowego, to dużo więcej niż wcześniej szacowano. Co zaskakujące, w większości tych par zachodzą destrukcyjne oddziaływania, takie jak przepływ masy z jednej gwiazdy do drugiej, a w przypadku około jednej trzeciej oczekuje się ich ostatecznego połączenia w jeden obiekt. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie „Science”, w wydaniu 27 czerwca 2012 r.

Gromada Pandory - galaktyczna katastrofa !

Ostatnimi czasy naukowcy przyjrzeli się uważniej gromadzie galaktyk Abell 2744, znanej bardziej jako Gromada Pandory. Badania gromady były bardzo złożone i objęły zarówno obserwacje z powierzchni Ziemi jak i z Kosmosu, przy pomocy Teleskopu Hubble'a i VLT (Very Large Telescope.) Wnioski są zaskakujące, bowiem Abell 2744 wydaje się być efektem symultanicznego połączenia co najmniej czterech mniejszych, osobnych gromad galaktyk. Trwało to przypuszczalnie kilka miliardów lat. Ta kosmiczna katastrofa dała w efekcie niezwykłe efekty, których w gromadach nie obserwowano nigdy wcześniej.

Odkryto najdalszy kwazar we Wszechświecie

Grupa europejskich astronomów odkryła ekstremalnie jasny kwazar, który istniał już 770 milionów lat po Wielkim Wybuchu. Leży on na rekordowo dużym przesunięciu ku czerwieni - z = 7.085, i jest jednocześnie najdalszym znanym kwazarem (poprzedni rekord należał do obiektu leżącego na z = 6.4). Zespół naukowy prowadzony przez Daniela Mortlocka i Stephena Warrena z Imperial College w Londynie opublikował ten niecodzienny wynik w czerwcowym wydaniu "Nature." Zgodnie z ta publikacją, widmo nowo znalezionego kwazara wykazuje sygnatury gazów istniejących w bardzo wczesnym Wszechświecie, co daje możliwość zbadania panujących wówczas warunków i składu Wszechświata. W centrum kwazara znajduje się "monstrualna" czarna dziura o masie rzędu miliardów mas Słońca. Podważa to aktualnie przyjmowane teorie dotyczące formowania się i ewolucji czarnych dziur.

Galaktyki pożywieniem kwazarów!

Astronomowie zaobserwowali gigantyczną mgławicę zjonizowanego gazu wokół jednego z kwazarów oraz oznaki jego oddziaływania z pobliską mu galaktyką. Obserwacje wykonano przy pomocy dwóch największych teleskopów na świecie: VLT (Very Large Telescope) w Chile i GTC (Gran Telescopio Canarias) na Wyspach Kanaryjskich. Grupa naukowców, którą kierował Montserrat Villar Martin z Instituto de Astrofisica de Andalucia-CSIC w Hiszpani, zbadała aktywność kwazara o nazwie SDSS J0123+00.

Egzoplaneta złapana w ruchu!

Astronomowie po raz pierwszy mogli bezpośrednio prześledzić ruch pozasłonecznej planety w miarę jak ta przechodzi z jednej strony swej macierzystej gwiazdy na drugą. Zaobserwowana planeta ma jedną z najciaśniejszych orbit z dotąd znanych, porównywalną z orbitą Saturna wokół Słońca. Uważa się, że planeta ta mogła powstać w podobny sposób co nasze słoneczne gazowe olbrzymy. Tym samym, jako że jej macierzysta gwiazda jest bardzo młoda, odkrycie to potwierdza wcześniejsze przypuszczenia, że gazowe olbrzymy mogą tworzyć się w dyskach protoplanetarnych zaledwie w kilka milionów lat, co jest czasem bardzo krótkim w skali kosmicznej.

Po raz pierwszy zarejestrowano widmo egzoplanety

Badając potrójny układ planetarny, będący powiększoną wersją naszego Układu Słonecznego, astronomowie uzyskali pierwsze, bezpośrednie widmo - chemiczny odcisk palca - planety orbitującej wokół odległej gwiazdy. Rezultaty nowych obserwacji rzucają światło na formację planet oraz ich skład. Stanowią także milowy krok w poszukiwaniu życia we Wszechświecie.

Krzemianowy dysk w Mrówce

W centrum Mgławicy Mrówka astronomowie odkryli płaski, ustawiony do nas krawędzią dysk krzemianowy. Do badań wykorzystano najnowocześniejsze instrumenty interferometryczne VLT. Rozmiar dysku jest jednak zbyt niewielki, aby dało się nim wytłumaczyć intrygujący kształt tej mgławicy.

Metamorfoza w mgławicę

Grupa europejskich astronomów wykorzystała Very Large Telescope Interferometer i jego zdolność do uzyskiwania niezwykle ostrych obrazów obiektów niebieskich i zaobserwowała obłok pyłowy otaczający starzejącą się gwiazdę. Odkrycie to ma duży wpływ na poglądy dotyczące kształtów jakie mogą przybierać mgławice planetarne.

Błękitne wampiry

Niektóre gorące, jasne i wyglądające na młode gwiazdy gromady kulistej 47 Tucanae okazały się być wampirami wysysającymi węgiel i tlen z wnętrz innych gwiazd.

Strony

Subscribe to RSS - VLT