Wielki Obłok Magellana

Jasne źródła promieniowania gamma w Wielkim Obłoku Magellana

Wielki Obłok Magellana
H.E.S.S. odkrył trzy bardzo jasne i całkowicie odmienne źródła promieniowania gamma najwyższych energii znajdujące się w Wielkim Obłoku Magellana.

Ognisty spektakl narodzin i śmierci gwiazd

Na Wigilię piękne zdjęcie z VLT pokazujące fragment naszego sąsiada - Wielkiego Obloku Magellana. To jedna z najbliższych nam galaktyk - zaledwie 160 tys. lat świetlnych... Wszechświat jest wielki.

Dwa różne obłoki gazu w pobliskiej galaktyce

Teleskop VLT (Very Large Telescope) z Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) zdołał uchwycić ciekawy obszar formowania się gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana - jednej z niewielkich galaktyk okrążających Drogę Mleczną.

Swift ukazuje dokładne mapy pobliskich galaktyk w ultrafiolecie

Astronomowie z NASA i Uniwersytetu Stanowego w Pensylwanii wykorzystali satelitę Swift, by stworzyć najbardziej jak dotychczas szczegółowe przeglądy nieba na falach ultrafioletowych. Ich głównym celem były Wielki i Mały Obłok Magellana – najbliższe nam, duże galaktyki.

Mierzenie Wszechświata jeszcze dokładniej niż kiedykolwiek

Mapa Wielkiego Obłoku Magellana
Po prawie dekadzie starannych obserwacji międzynarodowy zespół astronomów, z bardzo dużym udziałem Polaków, zmierzył dystans do sąsiedniej galaktyki, Wielkiego Obłoku Magellana, dokładniej niż to było czynione do tej pory. Nowe pomiary polepszają także naszą wiedzę o tempie rozszerzania się Wszechświata – stałej Hubble’a – i są kluczowym krokiem w kierunku zrozumienia natury tajemniczej ciemnej energii, która wywołuje przyspieszanie ekspansji Wszechświata. Zespół użył teleskopów z Obserwatorium ESO La Silla w Chile, a także innych instrumentów na całym świecie. Wyniki ukażą się 7 marca 2013 r. w czasopiśmie Nature.

Modele astronomów rzucają światło na zjawisko mikrosoczewkowania

LMC, SMC
Jednej z najbliższych galaktyk Drogi Mlecznej prawie udało się uciec z łupem. Wyniki nowych symulacji komputerowych wskazują, że Wielki Obłok Magellana (LMC) kradnie gwiazdy z sąsiedniego Małego Obłoku Magellana (SMC). Kluczowe dowody pochodzą z badań, w których poszukiwano czegoś zupełnie innego - ciemnych obiektów na obrzeżach Drogi Mlecznej.

Jak się pulsuje cefeidom w Wielkim Obłoku Magellana?

Diagram H-R
Astronomowie obserwują cefeidy już przeszło 100 lat. Od czasu gdy Henrietta Leavitt w 1912 roku odkryła sławną dla tych gwiazd liniową zależność okres-jasność, stały się one najdokładniejszym narzędziem do określania odległości do sąsiednich galaktyk. Wyjątkowość cefeid tkwi w szczególnym charakterze ich pulsacji...

Supermasywne gwiazdy

R136a

W 2010 r. naukowcy odkryli cztery gigantyczne gwiazdy o masach ponad 300 razy większych niż nasze Słońce. Pomimo, że są to bardzo jasne obiekty, to nie udało się dotychczas takich obiektów zaobserwować. Te cztery giganty są zlokalizowane w gromadzie gwiazd R136 w Wielkim Obłoku Magellana. Obecnie grupa astronomów z Uniwersytetu w Bonn postawiła nową hipotezę tłumaczącą istnienie gigantów - otóż te ultra ciężkie gwiazdy powstały w wyniku połączenia lżejszych gwiazd

Pozostałości po supernowych

W Wielkim Obłoku Magellana znajdują się, przedstawione na fotografii, pozostałości po wybuchach czterech supernowych. Obrazy uzyskane za pomocą satelity rentgenowskiego Chandra przedstawiają ekspandujący, rozgrzany do wielu milionów stopni gaz.Przybliżony wiek tych pozostałości to 600 lat (górna, lewa), 1500 lat (górna, prawa), 10000 lat (dolna, prawa) i 13000 lat (dolna, lewa). Widma pochodzące z satelity dostarczają wielu cennych informacji i danych dotyczących fizyki eksplozji gwiazd. Z przedstawionych na zdjęciu, trzy najmłodsze pozostałości ujawniają koncentrację pierwiastków charakterystycznych dla wybuchów typu Ia. Do takiej eksplozji dochodzi, gdy materia opadająca z gwiazdy-towarzysza na białego karła powoduje zachwianie jego stanu równowagi. Pozostałość SN 0453-68.5 (dolna, lewa) powstała jako efekt wybuchu typu II. Wydarzenie to ma miejsce gdy zapas paliwa jądrowego ulega wyczerpaniu, gwiezdne jądra zapada się i tworzy gwiazdę neutronową, a zewntęrzne warstwy rozpraszają się w przestrzeni kosmicznej. Szybko wirująca gwiazda neutronowa wyrzuca namagnesowany strumień wysokoenergetycznych cząstek – na zdjęciu widoczny w postaci wydłużonych, jasnych, biało-niebieskich plamek w centrum.
Subscribe to RSS - Wielki Obłok Magellana